OSTROWIEC -- miasto powiatowe w województwie œwiętokrzyskim. 74 200 mieszkańców (2005). Prawa miejskie od 1613 roku. Oœrodek przemysłowy: huta żelaza i zakład metalurgiczny, zakłady materiałów ogniotrwałych, odzieżowe, spożywcze; drobny przemysł chemiczny, poligraficzny i drzewny.Położenie Miasto położone jest nad rzekš Kamiennš. Jego północna częœć znajduje się na Przedgórzu Iłżeckim, a południowa na skraju Wyżyny Opatowskiej. Kilkanaœcie kilometrów na południowy zachód od miasta rozpoœciera się Pasmo Jeleniowskie, Gór Œwiętokrzyskich. Nieopodal Ostrowca znajduje się rezerwat archeologiczny w Krzemionkach, z neolitycznš kopalniš krzemienia, a także liczne zabytki zwišzane z historiš Staropolskiego Okręgu Przemysłowego. Ostrowiec Œwiętokrzyski jest punktem poczštkowym niebieskiego szlaku rowerowego prowadzšcego do Skarżyska-Kamiennej. Przez Ostrowiec przebiegajš szlaki komunikacyjne: * droga krajowa 9 Radom-Ostrowiec-Rzeszów * linia kolejowa Skarżysko-Kamienna-Ostrowiec-Rzeszów [edytuj] Struktura powierzchni Według danych z roku 20026, Ostrowiec Œwiętokrzyski ma obszar 46,41 km^(2), w tym: * użytki rolne: 40% * użytki leœne: 10% Miasto stanowi 7,53% powierzchni powiatu.Historia miasta Pierwsze wzmianki o wsi Ostrów, która dała poczštek miastu Ostrowiec pochodzš z XIV wieku. Wieœ położona była na prawym brzegu rzeki Kamiennej. U schyłku XVI wieku Ostrów przeszedł na własnoœć Jakuba Gawrońskiego herbu Rawa, który wyznaczył na lewym brzegu rzeki miejsce pod budowę miasta. Przyjmuje się, że powstało ono w 1597 roku. W 1613 roku Ostrowcowi nadano prawa miejskie. Pod koniec XVIII i w XIX wieku, w okolicy Ostrowca intensywnie rozwijał się przemysł. W latach 1837-1839, powstała huta zwana Klimkiewiczów (od budowniczego - Antoniego Klimkiewicza). Wokół huty, która z czasem przyjęła nazwę Zakładów Ostrowieckich, rozwijały się mniejsze zakłady, między innymi materiałów ogniotrwałych i spożywcze. Na przełomie XIX i XX w. ostrowiecka huta stała się drugim co do wielkoœci tego typu zakładem w Królestwie Polskim. W czasie rewolucji 1905 roku, miały tu miejsce masowe wystšpienia robotnicze, których kulminacjš było proklamowanie 27 grudnia 1905 tzw. Republiki Ostrowieckiej. Na okres około dwóch tygodni, władzę w mieœcie i sšsiednich powiatach przejęła PPS kierowana przez Ignacego Boernera. Upadek Republiki Ostrowieckiej nastšpił po przybyciu do miasta dwóch carskich pułków piechoty wraz z artyleriš. W okresie I wojny œwiatowej, Zakłady Ostrowieckie uległy poważnym zniszczeniom. 3 listopada 1918 roku, Polacy przejęli władzę w mieœcie z ršk okupantów austro-węgierskich. W okresie międzywojennym Ostrowiec rozwijał się dzięki inwestycjom zwišzanym z budowš Centralnego Okręgu Przemysłowego. W 1924 miasto znacznie poszerzyło swoje granice i zostało wydzielone z powiatu opatowskiego. W chwili wybuchu drugiej wojny œwiatowej Ostrowiec liczył około 30 tysięcy mieszkańców. Wybuch II wojny i rzšdy hitlerowskie były dla miasta katastrofalne. 11 tysięcy Żydów ostrowieckich zostało wymordowanych. W Ostrowcu miały miejsce liczne publiczne egzekucje. Miasto było ważnym oœrodkiem działalnoœci polskiego podziemia. W Ostrowcu produkowana była broń i wydawana prasa konspiracyjna. 16 stycznia 1945 r. Ostrowiec został wyzwolony spod okupacji hitlerowskiej. W okresie powojennym Ostrowiec ponownie szybko się rozwijał. W 1954 roku do miasta przyłšczono szereg podmiejskich osiedli, w tym m.in. dawne miasto Denków. W latach siedemdziesištych we wschodniej częœci Ostrowca powstał nowy zakład metalurgiczny huty. W latach dziewięćdziesištych ostrowiecka huta podupadła, a rozwój miasta został zahamowany. Po rozmowach na temat kupna huty przez zagranicznego inwestora, ostatecznie przejšł jš hiszpański koncern Celsa. [edytuj] Zabytki * Koœciół pw. œw. Michała Archanioła - z poczštku XVII w., w latach 1924-1938 rozbudowany i przebudowany w stylu neobarokowym. * Koœciół pw. œw. Stanisława Biskupa w dzielnicy Denków - wybudowany w 1700 r. w stylu barokowym, a następnie rozbudowany w 1904 r.; obok dzwonnica z 1806 r. * Zespół Pałacowo-Parkowy w dzielnicy Częstocice z dawnym pałacem Wielopolskich z lat 1887-1899 - obecnie Muzeum Historyczno-Archeologiczne * Drewniany koœciół pw. Najœwiętszego Serca Jezusowego przy ulicy Sandomierskiej, wybudowany w stylu zakopiańskim, w 1932 r. według projektu Tadeusza Rekwirowicza * Dawny zajazd pocztowy z przełomu XVIII i XIX w. na ulicy Szerokiej * Pozostałoœci cmentarza żydowskiego na wzgórzu parkowym, nieopodal ulicy Iłżeckiej * Gmach poczty na Alei 3-go Maja, wybudowany w latach 1925-1927 * Budynek dawnej ubezpieczalni społecznej z 1931 na ulicy Focha * Dworzec kolejowy z końca XIX w. * Figura œw. Floriana z 1776 r. na placu œw. Floriana .